Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2008

Συνέντευξη στην εκπομπή "Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα"

Συνέντευξη του Θανάση Κατερινόπουλου στον Τάσο Κούλογλου και στην εκπομπή "Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα"

Σχετικά με την εκπαίδευση των αστυνομικών, πόσο προστατεύει αυτή από την χρήση των μετέπειτα καθηκόντων τους.

Αυτή την στιγμή η εκπαίδευση των αστυνομικών είναι ακαδημαϊκή. Μπαίνουν από τις Πανελλήνιες Εξετάσεις και στη Σχολή Αστυφυλάκων και στη Σχολή Αξιωματικών.Υπάρχουν άριστοι μαθητές. Για να μπει κάποιος στη Σχολή Αξιωματικών πρέπει να έχει τουλάχιστον 18.500 μόρια και στην Σχολή Αστυφυλάκων πρέπει να έχει κάποιος 15.000 έως 18.000 μόρια. Επίσης, το υλικό που μπαίνει στις σχολές είναι πάρα πολύ καλό υλικό, με πάρα πολύ καλές γνώσεις. Κάλλιστα θα μπορούσαν αυτά τα παιδιά να μπούν και σε άλλες πολύ καλές σχολές.

Δυστυχώς, αν και πήγαμε ένα βήμα μπροστά στην πρόσληψη και στην αξιοκρατία, η οποία υπάρχει, δε συνοδεύτηκε το ίδιο και το κομμάτι της εκπαίδευσης μέσα στις σχολές. Συνεχίζει να είναι μια στρατιωτικού τύπου εκπαίδευση, βεβαίως υπάρχει και η θεωρία αλλά, πιστεύω, ότι δεν δίνει όλα εκείνα τα προσόντα που πρέπει να έχουν οι αστυνομικοί, για να ανταποκριθούν βγαίνοντας στην κοινωνία. Οι αστυνομικοί δεν είναι στρατιωτικοί για να είναι καλοί στην μάχη, στον πόλεμο. Είναι οι ίδιοι αντιμέτωποι με την ελληνική κοινωνία, με νέους ανθρώπους, με κακοποιούς, με όλο το φάσμα του κοινωνικού στερεώματος. Για αυτό το λόγο θα έπρεπε να είναι διαφορετικός ο τρόπος που θα εκπαιδεύονται οι αστυνομικοί.Ίσως κάποια στιγμή να γίνει η επιθυμητή αλλαγή.


Εσείς, πού εντοπίζετε κενά στην εκπαίδευση των αστυνομικών;

Υπάρχει η θεωρία ότι οι Σχολές της Αστυνομίας θα έπρεπε να είναι ένα Αστυνομικό Πανεπιστήμιο με μόνιμες έδρες. Δεν επιτρέπεται κάθε φορά να απευθυνόμαστε στο Υπουργείο για να προσληφθούν κάποιοι καθηγητές ή βοηθοί καθηγητών ή δικηγόροι για να διδάξουν στις Σχολές Αστυνομικών ή ακόμα και αξιωματικοί κάποιες φορές για να καλύψουν κάποια μαθήματα. 

Οι μόνιμες έδρες με συγγράματα που θα είχαν οι καθηγητές αυτών των σχολών θα έλυναν κάποια βασικότερα προβλήματα. Επίσης τίθεται και το θέμα της πρακτικής εκπαίδευσης. Με αυτό εννοούμε ότι βγαίνουν οι αστύφύλακες από την σχολή τους και κάνουν την πρακτική τους σε κάποιες μάχιμες υπηρεσίες. Μόνο πρακτική δεν θα μπορούσε κάποιος να την χαρακτηρίσει αυτή όμως, δεδομένου της συγκεκριμένης διάρθρωσης της αστυνομίας και της έλλεψης προσωπικού. Έτσι, αυτό που παρατηρείται είναι, ότι αυτά τα παιδιά ή θα κάνουν περιπολίες ή θα κάνουν σκοπιές σε κάποια ήδη αστυνομικά καταστήματα ή μεταγωγές κρατουμένων. Κάτι τέτοιο απέχει πολύ από την έννοια της πρακτικής.

Στον τομέα της ψυχολογίας, κατά την εκπαίδευση των Αστυνομικών αλλά και στη μετέπειτα πορεία των καθηκόντων τους, τι παρατηρείται ;

Δεν είναι τυχαίο, ότι κάποιοι κάθε χρόνο εγκαταλείπουν τη Σχολή. Αυτός ο αριθμός είναι περίπου 20, 30 - 40 άτομα κάθε φορά. Αυτό οφείλεται στη λειτουργία της Σχολής. Σε μια Σχολή που λειτουργεί σε στρατιωτικά πλαίσια η ψυχολογία δεν είναι πολύ καλή για ένα νέο παιδί 18,19 χρονών, βγαλμένο από τις οικογενειακές του συνθήκες. Είναι κατανοητό, ότι η διαδικασία και ιδιαίτερα το κλείσιμο σε μια σχολή, από τη στιγμή που υπάρχει στέρηση της ελευθερίας του, δεν είναι ό, τι καλύτερο.
Οι αστυνομικοί εκαπαιδεύονται, όταν βγαίνουν, να μη χάνουν την ψυχραιμία τους;

Ο παλιός Υπουργός Δημόσιας Τάξης και παλιός Αρχηγός κ. Χρυσοχοΐδης και ο κ. Νιασάκος μιλούσαν για τη «Δια βίου η εκπαίδευση των Αστυνομικών». Αυτό έγινε μέχρι το 2004 μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε διάφορους τομείς. Δυστυχώς, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες οι περισσότερες εκπαιδεύσεις σταμάτησαν. Βέβαια, τότε ήταν πάρα πολλές ειδικές εκπαιδεύσεις. Πρέπει όμως να είναι εξίσου και διαχρονικές. Και αυτό, γιατί η κοινωνία και το έγκλημα εξελίσσεται. Ο εκπαιδεύσεις που ακολουθούν δεν επαρκούν για να ανταποκριθούν οι αστυνομικοί στα καθήκοντά τους.Σχετικά με την χρήση των όπλων των Αστυνομικών , ποιό θεωρείτε, ότι πρέπει να είναι το πλαίσιο που πρέπει να ακολουθείται;

Καταρχήν, ο νόμος για τα όπλα είναι ένας καινούριος αυστηρός νόμος με συγκεκριμένα πλαίσια. Με λίγα λόγια, οι καταστάσεις της άμυνας είναι εκείνες που δικαιολογούν τη χρήση των όπλων. Από εκεί και πέρα ο νόμος δημιουργεί και πολλές παρενέργειες, γιατί προβλέπει και κάποια πράγματα, τα οποία απαιτούν άριστη εκπαίδευση και όχι μόνο. Αναφερόμαστε σε περιπτώσεις όπου ο αστυνομικός κυνηγά τον κακοποιό και το αν θα πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτος όπλο και να προβλέψει,ότι δεν θα εξοστρακιστεί η σφαίρα για να χτυπήσει τον πολίτη. Πρόκειται περί δικλίδων ασφαλείας, αυτό όμως απαιτεί άριστη εκπαίδευση όσον αφορά τη χρήση όπλων. 

Σε κάθε περίπτωση όμως οι διατάξεις του ποινικού κώδικα περί άμυνας είναι αυστηρές διατάξεις. Θα πρέπει εξάλλου και οι Αστυνομικοί να γνωρίζουν πότε βρίσκονται σε τέτοιου είδους καταστάσεις και πότε όχι. Σήμερα για να ανταποκριθεί ο αστυνομικός στις σύγχρονες καταστάσεις δεν απαιτείται η δύναμη των όπλων, των γκλόμπς και η δύναμη των δακρυγόνων. Απαιτείται η δύναμη της γλώσσας. Κι αυτό προϋποθέτει γνώση της κοινωνίας και των προβλημάτων αυτής. Δεν αρκεί μόνο η αποδοχή των προβλημάτων αυτών,αλλά και η διαπραγμάτευση στους τομείς αυτούς.Κάτι τέτοιο λείπει από την Ελληνική Αστυνομία. Αρκετές όμως προηγμένες Αστυνομίες έχουν περάσει σε αυτή τη διαδικασία. Ένας αστυνομικός θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από κάποια προτερήματα.Να διακατέχεται από ψυχραιμία, από αυτοσυγκράτηση και προϋπόθεση αυτών είναι η αυτογνωσία.

Πώς όμως οι υπεύθυνοι της Αστυνομίας μπορούν να είναι σίγουροι για κάτι τέτοιο και να προάγουν με κάποιες κρίσεις κάποιους αστυνομικούς;

Δεν αφορούν τους αστυνομικούς οι προαγωγές. Αυτές αφορούν κυρίως τους Αξιωματικούς. Δυστυχώς, το σύστημα των κρίσεων και των προαγωγών είναι ένα σύστημα καθαρά ρουσφετοκρατικό, αναξιοκρατικό και μη διαφανές. Πρέπει όλο το σύστημα, το οικοδόμημα από την αρχή να αλλάξει. Ο πολίτης είναι αυτός που εισπράττει τις παρενέργειες του συστήματος μη έχοντας την ασφάλειά του. Κάποιοι το παραδέχονται αυτό και κάποιοι άλλοι όχι. Κι αυτό, γιατί ο χώρος της αστυνομίας είναι συντηρητικός και υπάρχουν κάποια υψηλόβαθμα στελέχη που υπερτονίζουν τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου. Αυτά όμως πρέπει να ανατραπούν και για κάτι τέτοιο χρειάζεται πολιτική βούληση.Για ποιο λόγο λέτε εσείς, ότι ο ρόλος της Αστυνομίας είναι συντηρητικός, αφού μπαίνουν στις σχολές παιδιά βάση εξετάσεων;

Από τη φύση της δουλειάς της η Αστυνομία είναι χώρος συντηρητικός. Από κει και πέρα ένας μεγάλος αριθμός ατόμων που μπαίνουν στην σχολή είναι παιδιά πλέον άλλων αστυνομικών. Επίσης, είναι έντονος ο φόβος και η ανησυχία των γονέων για το αν και πότε θα επιστρέψει από την εργασία το παιδί τους. Και αυτό γιατί δεν είναι λίγοι οι νεκροί και οι τραυματίες αστυνομικοί. Είναι γεγονός, ότι οι γονείς γίνονται πρότυπο για τα παιδιά. Όπως σε μια οικογένεια βλέπουμε, ότι η πολιτική και η ιδεολογία περνάει από τον πατέρα στο παιδί, κάτι τέτοιο είναι και η δουλειά του αστυνομικού, ή ακόμα καλύτερα η νοοτροπία που αυτός αποκτάει. Όταν ένα παιδί μπαίνει στην σχολή θα ζητήσει και τη συμβουλή του γονέα. Κι αυτός θα του μιλήσει για ό,τι ακριβώς είχε κάνει ο ίδιος, όταν βρισκόταν σε ενέργεια ως αστυνομικός. Κάτι, το οποίο μπορεί να ήταν σωστό η όχι. Πράγματι, οι κοινωνίες εξελίσσονται και πολλές φορές οι δραστηριότητες και οι ενέργειες είναι παρωχημένες.

Σε περίπτωση που κάποιος δε σταματήσει σε μπλόκο, δικαιολογείται η χρήση αστυνομικών όπλων;

Εξαρτάται από τις συνθήκες, αλλά επειδή δε σταμάτησε σε ένα μπλόκο δε σημαίνει ότι πρέπει να τον πυροβολήσεις. Υπάρχει η δυνατότητα να τον καταδιώξουν ή να επιδιώξουν τη σύλληψή του σε άλλο σημείο. Με αυτή τη λογική θα έπρεπε να είχε γεμίσει η Ελλάδα νεκρούς. Και αν έχει συμβεί κάτι τέτοιο αυτό είναι ποινικά κολάσιμο και ηθικά κατακριτέο.
Να πάμε τώρα στις ένορκες διοικητικές εξετάσεις. Εσείς κρίνετε ότι είναι αποτελεσματικές;

Η ένορκη διοικητική εξέταση γίνεται για να διαπιστωθούν πειθαρχικά παραπτώματα των αστυνομικών, αλλά και κάποια ποινικά. Βέβαια για τα ποινικά γίνονται και δικογραφίες ευθής εξαρχής και παράλληλα γίνεται διοικητική εξέταση. Εμείς σαν Ένωση Αξιωματικών το 2001, 2002 κατορθώσαμε με εισήγηση στο κυρ. Χρυσοχοΐδη και κυρ. Νιασάκο να δημιουργήσουμε μια υπηρεσία διοικητικών εξετάσεων που θα ασχολείται μόνο με τις σοβαρές περιπτώσεις των ενόρκων διοικητικών εξετάσεων, περιπτώσεις δηλ. που αφορούν διαφθορά χαρακτήρα, γενικότερα σοβαρά πειθαρχικά παραπτώματα, κακοποιήσεις πολιτών ή αστυνομικών κ.τ.λ. 

Οι γραφειοκράτες της εποχής εκείνης δεν είδαν αυτή την ενέργεια με συμπάθεια.Παρόλα αυτά έγινε η υπηρεσία αυτή κάποια στιγμή, αλλά στην πορεία «φορτώθηκε» και άλλου είδους εργασιακά αντικείμενα. Δεν θέλω να πιστεύω, ότι οι πρώην συνάδελφοι μεροληπτούν σχετικά με αυτό το θέμα. Συνήθως αποδίδεται η δικαιοσύνη. Είναι όμως και το πειθαρχικό δίκαιο τέτοιο και τα δικαιώματα που έχουν οι συνάδελφοι που είναι υπό κρίση. Είναι δικαιώματα συνταγματικά κατοχυρωμένα που έχει και ο κατηγορούμενος σε μια τέτοια πειθαρχική διαδικασία. Υπάρχουν περιπτώσεις διοικητικών εξετάσεων που πρόβλεψαν την απόταξη από το Σώμα και κατέφυγαν στη συνέχεια αυτοί οι κύριοι συνάδελφοι στα Διοικητικά Δικαστήρια και έλυσαν την υπόθεσή τους σε αυτά και διατάχθηκε η επανένταξή τους στο Σώμα. Για αυτό δε φταίει η Αστυνομία ούτε και η Υπηρεσία Διοικητικών Εξετάσεων. Φταίει το γενικότερο νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο έχει τα κενά του.

Και μάλιστα πριν τη δημιουργία αυτού του Σώματος, θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι υπάρχει μια συναδελφική αλληλεγγύη;

Κανείς δε μπορεί να αποκλείσει κάτι τέτοιο.Δε σημαίνει ότι αυτό είναι κανόνας και δεν αποκλείεται η συναδελφική αλληλεγγύη για χαλαρά πειθαρχικά παραπτώματα.Κάτι τέτοιο γίνεται σε όλο το δημόσιο τομέα, οπουδήποτε γίνονται πειθαρχικές έρευνες. Και αυτό που λέγεται, ότι θα πρέπει να σταματήσουν να γίνονται πειθαρχικές διοικητικές εξετάσεις από τους υπηρετούντες την υπηρεσία και να γίνονται από δικαστικούς κ.τ.λ. δεν είναι ούτε λογικό ούτε εφικτό, γιατί δεν είναι δυνατόν να ξεχωρίσει κάποιος έναν οργανισμό από κάποιον άλλο δημόσιο.

Απλά η δημιουργία και η λειτουργία ειδικών υπηρεσιών μέσα στο Σώμα θα τους έκανε αποκομμένους από τους υπόλοιπους. Θα μπορούσαν αυτές οι υπηρεσίες όμως να αποδίδουν δικαιοσύνη. Θα πρέπει εξάλλου οι αστυνομικοί να μη φτάνουν στα πειθαρχικά παραπτώματα, πράγμα πολλές φορές αδύνατο, γιατί μερικές φορές για να πετύχεις κάτι περισσότερο κάνοντας τη δουλειά σου θυσιάζεις κάτι άλλο προσωπικό σου προς όφελος του γενικότερου δημόσιου συμφέροντος. Σχετικά ωστόσο με το πειθαρχικό παράπτωμα θα πρέπει να αποδίδεται δικαιοσύνη με προσοχή.
Στο θέμα της συναδελφικής αλληλεγγύης υπάρχει ένα περιστατικό στην πλατεία Αμερικής το 2001 όπου ένας αστυνομικός με χρήση, ίσως απερίσκεπτη, του όπλου του είχε προκαλέσει το θάνατο κάποιου ατόμου κατά τη διάρκεια της σύλληψής του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Ε.Δ.Ε. έκρινε από το Διοικητή του τμήματος, στο οποίο υπηρετούσε και ο αστυνομικός έχει καταδικαστεί για τη διενέργεια της ίδιας της εξέτασης από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.Τι κενά παρουσιάζονται εκεί;

Είναι λογικό, όταν υπηρετείς με κάποιον στην ίδια υπηρεσία όσο και να θέλεις να είσαι αντικειμενικός, η διαδρομή του στην υπηρεσία πολλές φορές παίζει το ρόλο της. Για αυτό και εμείς επιμείναμε στη ξεχωριστή υπηρεσία των Διοικητικών Εξετάσεων. Εδώ όμως υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις στις οποίες έχουμε θανάτους. Εξάλλου η ελληνική δικαιοσύνη επιλαμβάνεται ευθής εξαρχής και αντίγραφα της ποινικής δικογραφίας, τα οποία μπαίνουν στην ποινική δικογραφία και είναι αυτά που ουσιαστικά απονέμουν και την πειθαρχική δικαιοσύνη. Ό, τι και να κάνει ο Διοικητής ή ο οποιοσδήποτε ενεργών τη διοικητική υπηρεσία αξιωματικός δεν μπορεί να ξεφύγει από την ποινική δικογραφία. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως διατάσσονται και διαθεσιμότητες από την εκάστοτε φυσική ηγεσία, δεν είναι υποχρεωτικό όμως για τον εκάστοτε αρχηγό να διατάξει άμεσα τη διαθεσιμότητα του κάθε αστυνομικού. Αυτό γίνεται, γιατί λαμβανονται υπόψη οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγιναν αυτά τα λυπηρά γεγονότα.Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα πορίσματα, τα οποία προέρχονται από την πειθαρχική διαδικασία δεν μεταβαίνουν στη δικονομική, στη δικαστική διαδικασία;

Όταν υπάρχουν εμφανή ποινικά αδικήματα, γενικώς ποινικά αδικήματα που διαπιστώνονται πειθαρχικά, ο νόμος προβλέπει, ότι αυτά πρέπει να κοινοποιούνται στις δικαστικές αρχές για την άσκηση ποινικής δίωξης. Το ίδιο συμβαίνει και για πολλές ποινικές παραβάσεις των αστυνομικών που γίνονται εκτός του χρόνου δουλειάς τους. Τότε οι δικαστικές αρχές υποχρεούνται να τα κοινοποιούν στο Αρχηγείο της Αστυνομίας για την άσκηση πειθαρχικής δίωξης, κάτι, το οποίο και γίνεται. Βέβαια δεν μπορούμε να απορρίψουμε και μεμονωμένα περιστατικά,όπου τέτοιες ενέργειες δεν οδηγούν στον επιτυχή σκοπό, αφού ζούμε σε μια κοινωνία, όπου υπάρχει τιο καλό,αλλά και το κακό.Να αναφερθούμε τώρα σχετικά με τα πειθαρχικά που γίνονται, όταν ένας αστυνομικός δεν είναι σε υπηρεσία Υπάρχει ένα περιστατικό το 2002, όπου ένας αστυνομικός που ήταν σε υπηρεσία, άφησε την υπηρεσία του και προκάλεσε με το όπλο του έναν τραυματισμό.(΄Αφησε ένα παιδί ανάπηρο. Αποτάχτηκε ωστόσο μετέπειτα ο ίδιος από το Σώμα.) Ποιά η ευθύνη της αστυνομίας, όταν κάποιος αστυνομικός εγκαταλείπει την υπηρεσία του, ενώ θα έπρεπε να είναι εκεί και δημιουργούνται τέτοιου είδους περιστατικά;

Κάθε αστυνομικός εργάζεται με συγκεκριμένο ωράριο αν και πολλές φορές αυτό μεταβάλλεται. Κανείς δε μπορεί να εγκαταλείψει τη θέση του όμως αυτοβούλως. Ωστόσο, μερικές ευθύνες για κάτι τέτοιο ξεκινάνε από το πρόστιμο μέχρι και την απόταξη από το Σώμα της Αστυνομίας. Αυτό που γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η πειθαρχική τιμωρία.
Στην περίπτωσή μας, αν και ο αναφερόμενος αστυνομικός αποτάχτηκε από το Σώμα, είχε πιο πριν, σε κάποια άλλη χρονική στιγμή, πυροβολήσει εναντίον ενός οδηγού ταξί. Είχε γίνει μήνυση για το περιστατικό, αλλά παρόλα αυτά δεν είχε αποταχτεί αυτός τότε από το Σώμα και η εξέλιξη αυτού ήταν αυτή που ήδη είπαμε με τον τραυματισμό του παιδιού. Δεν θα έπρεπε αυτός να είχε διωχθεί από το Σώμα πολύ πιο πριν;

Βεβαίως. Σε όλες τις δικογραφίες, είτε είναι πειθαρχικές, είτε είναι ποινικές, στην πορεία, όταν αυτές διενεργούνται, αυτό το βλέπουμε σε όλο το φάσμα. Οι μάρτυρες είναι αυτοί που δικάζουν, αλλά και τα στοιχεία. Πολλά πράγματα δυστυχώς, αλλάζουν και ο λόγος πολλές φορές είναι εύκολα αντιλήψιμος. Το ιδανικό εξάλλου, για τον αστυνομικό είναι να έχει αυτογνωσία, αυτοκυριαρχία και αυτοσυγκράτηση.
Σύμφωνα και με τα λόγια του πατέρα, που προέρχονται από τη γνώμη του γιου του, αν αυτός είχε αποταχτεί πιο πριν από το Σώμα δεν θα γινόταν το περιστατικό αυτό.
Ο καινούριος ωστόσο νόμος περί όπλων προβλέπει την εξέταση των αστυνομικών από ψυχολόγους. Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει γίνει ακόμα και θα πρέπει αυτοί να εξεταστούν κάποια στιγμή. Αν και η Αστυνομία διαθέτει ψυχολόγους, αυτοί είναι πάρα πολύ λίγοι. Θα έπρεπε αυτοί να βρίσκονται στις Αστυνομικές Διευθύνσεις και περιστατικά που συμβαίνουν με δράστες ή θύματα αστυνομικούς να αντιμετωπίζονται με τη συνεργασία των ειδικών αυτών επιστημόνων. Είναι κάτι που βοηθάει και στην αποσυμπίεση και στην αποτροπή τέτοιων περιστατικών και είναι φιλοδοξία μας η πραγματοποίησή του. 

Δεν είναι τυχαίο, ότι Αστυνομικές Υπηρεσίες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως στην Ολλανδία, χρησιμοποιούν ψυχολόγους, οι οποίοι συζητούν ακόμα και με τα άτομα των Ειδικών Δυνάμεων, των ματ, πριν από τις πορείες. Με το να αναλύονται οι συμπεριφορές των αστυνομικών από ψυχολόγους, αποφεύγονται ακραίες καταστάσεις. Θα μπορούσε π.χ. πέρυσι με τα θέματα παιδείας που είχαμε περιστατικά με ματ να χρησιμοποιηθεί η ψυχολογική υποστήριξη για την καλύτερη αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων.Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δε γίνεται στην Ελλάδα.

Σχετικά με τα περιστατικά της 8ης Μάρτη, υπήρξαν πολύ άσχημες ενέργειες των αστυνομικών. Αυτοί είχαν περικυκλώσει κάποια άτομα, έγινε χρήση δακρυγόνων και παρουσιάστηκαν φαινόμενα ξυλοδαρμού, πράξεις που από τον κανονισμό απαγορεύονται.

Ανατρέχοντας σε δηλώσεις μου εκείνη την εποχή που ήμουν Πρόεδρος της Ένωσης Αξιωματικών είχα αναδείξει το θέμα και με τον επικριτικό ρόλο του αστυνομικού στη Βουλή και με τα χημικά και με τους πυροβολισμούς στην οδό Φιλελλήνων κ.τ.λ. Οι
ευθύνες όμως δεν αποδίδονται από τους συναδέλφους αξιωματικούς, αλλά αυτές ανήκουν στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Παρόλα αυτά θέματα π.χ.που αφορούσαν την παιδεία, η Κυβέρνηση πολύ εύστοχα, εξυπηρετώντας δικούς της σκοπούς, τα μετέτρεψε σε αστυνομικά. Θα λέγαμε ωστόσο, ότι ο ρόλος της Αστυνομίας είναι να εξυπηρετεί το γενικότερο καλό και όχι το προσωπικό όφελος της κάθε εκάστοτε Κυβέρνησης.
Υποννοείτε ότι εκείνα τα περιστατικά «πυροδοτήθηκαν» από την πολιτική ηγεσία;

Βέβαια. Στην Σταδίου υπήρχαν εντολές, οι οποίες εκτελέστηκαν. Δεν είναι τυχαίο που δεν έγιναν συλλήψεις ατόμων που έκαναν διάφορους βανδαλισμούς παρά το γεγονός, ότι υπήρχαν δυνάμεις των ματ. Το ίδιο και στην οδό Φιλλελήνων και με τη σύλληψη των 49 ατόμων και στο κάψιμο του αγάλματος του «Αγνώστου Στρατιώτη» κ.α. Κανείς όμως, δε μπορεί να ισχυριστεί, ότι οι αστυνομικοί δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσουν αυτόβουλα και να δικάσουν αυτούς που έπρεπε. Δυστυχώς όμως, οι αστυνομικοί κινούνται σε μια γραμμή που ακολουθείται κάθε φορά πιστά.
Ποιά ήταν η γραμμή εκείνη τη δεδομένη στιγμή;
Προφανώς, η γραμμή ήταν το εκπαιδευτικό πρόβλημα να μετατραπεί σε αστυνομικό. Όταν οι δημοσιογράφοι και τα μέσα ενημέρωσης γενικότερα για το μόνο που ενδιαφέρονταν ήταν για το αν θα γίνουν ή όχι συλλήψεις, αυτό δείχνει την απομάκρυνση από την ουσία του θέματος,καθώς και την ευρωστία της πολιτικής εξουσίας. Τέτοιου είδους φαινόμενα όμως, δε δικαιολογούνται σε δημοκρατικές χώρες.
Τί έχετε να πείτε με το περιστατικό της «ζαρντινιέρας»;

Πιστεύω ότι ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης μάλλον παραπληροφορήθηκε. Δε γίνεται να δηλώνει ότι δεν έγινε κάποιο περιστατικό μπροστά στις κάμερες, οι οποίες ήταν «αδιάψευστοι μάρτυρες» των γεγονότων. Η γνώμη μου ωστόσο, σχετικά με τις ευθύνες είναι, ότι αυτές υπάρχουν και έχουν ήδη αποδοθεί. Παρόλα αυτά, η άποψη της ελληνικής κοινωνίας είναι διαφορετική. Όμως, η αλήθεια είναι, ότι μετά τα γεγονότα άλλοι αστυνομικοί επιβραβεύτηκαν, άλλοι μετατέθηκαν, άλλοι παρέμειναν όπως ήταν.
Κάτι το οποίο κάνει εντύπωση είναι, ότι κάποιος αστυνομικός που είχε λάβει μέρος στα επεισόδια έγινε μετά Διευθυντής του Αστυνομικού Τμήματος στο Κιλκίς.

Πρόκειται για αυτό που ήδη ανέφερα, ότι μετά από τα γεγονότα πολλοί αστυνομικοί άλλαξαν θέσεις

Εσείς προσωπικά, πώς το κρίνετε αυτό;

Δε γνωρίζω τα στοιχεία της πειθαρχικής και ποινικής δικογραφίας. Ωστόσο, η πολιτική και φυσική ηγεσία θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους και τις κοινωνικές παραμέτρους,οι οποίες δημιουργούνται. Ίσως όμως να έδωσε η Κυβέρνηση σημασία σε άλλες παραμέτρους,οι οποίες εξυπηρετούσαν προσωπικούς της και μόνο στόχους.
Αν δεν υπήρχαν τα κανάλια και οι κάμερες εκεί η προσωπική μου γνώμη είναι, ότι ο απλός πολίτης θα πίστευε, ότι το παιδί έπεσε από τη ζαρντινιέρα. Τί έχετε να πείτε για αυτό;

Δεν πιστεύω, ότι η ελληνική κοινωνία θα είχε πειστεί για κάτι τέτοιο.Θέλω να πιστεύω, ότι θα υπήρχαν κάποιοι ευσυνείδητοι, οι οποίοι θα είχαν καταγγείλει το γεγονός. Επίσης, κάποιοι συνάδελφοι αστυνομικοί θα ήταν σε θέση, αν και ανεπίσημα, να δηλώσουν το γεγονός. Πρόκειται για ένα τέτοιο τραγικό συμβάν, το οποίο κρίνω με βεβαιότητα, ότι θα ελάμβανε δημοσιότητα.

Σε τέτοιου είδους περιστατικά παρατηρείται το φαινόμενο της ατιμωρησίας των αστυνομικών. Ποια η θέση σας σε αυτό το θέμα και πιστεύετε, ότι κάτι τέτοιο ενθαρρύνει άλλους αστυνομικούς να παραβούν κάποιους κανόνες;

Κανείς αστυνομικός δεν έχει την πρόθεση να εμπλακεί σε πειθαρχικά παραπτώματα. Η φύση της δουλειάς είναι όμως, τέτοια που είναι πολύ εύκολο να βρεθεί αυτός σε απρόσμενες καταστάσεις. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι οι ποινές σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό λειτουργούν αποτρεπτικά και η πειθαρχική και η ποινική απόδοση είναι σημαντικές για την ομαλή λειτουργία της Αστυνομίας. Αυτό όμως που παίζει πρωταρχικό ρόλο στην αποτροπή δυσμενών καταστάσεων είναι «η Δια Βίου Εκπαίδευση», τόσο σε θέματα χρήσης όπλων όσο και συμπεριφοράς.

Η δύναμη της Αστυνομίας δεν είναι άλλη από αυτή της πειθούς και της γλώσσας.Εξάλλου τα προβλήματα τα γεννούν οι Κυβερνήσεις και όχι η Αστυνομία. Έχει λεχθεί και για ένα διακομματικό έλεγχο της Αστυνομίας., κάτι το οποίο θεωρώ αρκετά χρήσιμο, από τη στιγμή που ο αστυνομικός έρχεται αντιμέτωπος με τα άλυτα προβλήματα από τις Κυβερνήσεις που επικρατούν στις κοινωνίες. Θεωρώ δυστυχώς, ότι η Αστυνομία έχει ανάγκη από ανατροπή, αφού πρόκειται για ένα «υδροκέφαλο γραφειοκρατικό οργανισμό», ο οποίος έχει πάρα πολλές ελλείψεις.

Σχετικά με τα περιστατικά που αναφέρατε προηγουμένως υπεύθυνος εκείνη τη χρονική περίοδο ήταν ο κυρ. Πολύδωρας.

Πράγματι και δεν έχω κάτι να κρύψω. Υπηρέτησα στην Αστυνομία περί τα 31 χρόνια. Κάνοντας μια αναδρομή από το 1975 μέχρι σήμερα είστε σε θέση να δείτε, αν η Αστυνομία ενήργησε αυστηρά και ποιοι ήταν οι Υπουργοί Δημόσιας Τάξης, αλλά και τη νοοτροπία και την ιδεολογία αυτών των ατόμων. Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Όταν υπήρχαν στην πολιτική ηγεσία πρόσωπα μετριοπαθή, με κοινωνική αντιληψη διαφορετική, δεν αντιμετωπίζαμε τέτοιου είδους καταστάσεις. Το να υπάρχουν στον αστυνομικό χώρο κάποιοι, οι οποίοι βασίζονται στην πολιτική εύνοια, είναι γεγονός. Δε μπορούμε να πούμε, ότι ο κ. Πολύδωρας είναι υπεύθυνος. Ίσως να μη γνώριζε ακριβώς το τι είχε γίνει ή και να είχε ο ίδιος παραπληροφορηθεί.

Καμιά φορά αδυνατούμε να το πιστέψουμε, αλλά ο λόγος είναι δυνατόν να παράγει πράξη.
Βεβαίως. Πολλές φορές όμως παράγει και το κακό. Σε περιπτώσεις δηλώσεων Υπουργού, που αποσκοπούν στην εμψύχωση, είναι δυνατόν να επέλθει και η καταρράκωση συνταγματικών αρχών.

Η Αστυνομία είναι το κυρίαρχο όργανο υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επειδή αναφερόμαστε σε καταστρατήγηση αυτών, οι αστυνομικοί εκπαιδεύονται ως προς τον τρόπο προάσπισης, αλλά και μη καταπάτησης αυτών;

Η πλειοψηφία των μαθημάτων στις Αστυνομικές Αρχές προέρχονται από τη Νομική Σχολή. Αν και διδάσκονται όλα τα δίκαια, δεν αρκει αυτό μόνο. Πρέπει να δοθεί έμφαση στη «Δια Βίου Εκπαίδευση» των αστυνομικών.
Να αναφερθούμε λίγο σε περιστατικά όπως αυτό της Ομόνοιας, όπου ένας αστυνομικός ανάγκαζε δύο κρατουμένους να αλληλοχαστουκίζονται. Ποιο είναι το σχόλιό σας;

Είναι καταδικαστέα και ποινικά και ηθικά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν θέση στο Σώμα. Το λόγο έχει η Δικαιοσύνη και ελπίζουμε να μην υπάρξουν τέτοια περιστατικά στο μέλλον.

Τι ρόλο παίζει η δημοσιότητα σε κάτι τετοιο;

Παίζει θετικό ρόλο ως προς την αποτροπή τέτοιων περιστατικών στο μέλλον και οι οποιοιδήποτε «επίδοξοι» θα το σκεφτούν πριν προβούν σε κάποια τέτοιου είδους πράξη. Αυτό που θα ήθελα να τονιστεί είναι, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αστυνομικών δεν έχει την πρόθεση και το σκοπό να παρανομήσει. Είναι χρέος της Πολιτείας να «σταθεί» απέναντι στα προβλήματα του εργαζόμενου αστυνομικού,είτε είναι δυσχέρειες οικονομικής ή και επαγγελματικής φύσεως. Θα πρέπει αυτή να είναι αρωγός απέναντι στον «σωστό» αστυνομικό. Εξάλλου θέματα διαφθοράς, τα οποία κλονίζουν την εμπιστοσύνη του πολίτη, δεν έχουν θέση στον αστυνομικό χώρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου