Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2008

Επάγγελμα διαπραγματευτής: Σε τεντωμένο σκοινί...

Είναι οι άνθρωποι που έχουν εκπαιδευτεί ώστε να αντεπεξέρχονται στα δύσκολα. Από μια τους λέξη κρέμονται ανθρώπινες ζωές. Εχουν μάθει να ψυχολογούν τους συνομιλητές τους και να τους «δίνουν» αυτά που θέλουν να πάρουν. Ο λόγος για τους διαπραγματευτές της ΕΛ.ΑΣ., που την περασμένη Δευτέρα κατάφεραν να σώσουν από τα χέρια ενός αδίστακτου ληστή δεκαοχτώ ομήρους.

Η «Espresso» συνομίλησε με δύο από τους πιο έμπειρους διαπραγματευτές, που με μοναδικά τους όπλα την ψυχραιμία και τις γνώσεις ψυχολογίας καλούνται να σώσουν ζωές αθώων πολιτών, και ευτυχώς τις περισσότερες φορές το καταφέρνουν.

«Οσοι επιλέγονται να ενταχθούν στην ομάδα των διαπραγματευτών πρέπει να έχουν αυτοκυριαρχία, ευχέρεια λόγου και επικοινωνίας, γνώσεις ψυχολογίας και κυρίως αστυνομική εμπειρία. Απαιτείται να έχεις χειριστεί καταστάσεις της καθημερινότητας και να είσαι αυτό που λέμε “μάχιμος αστυνομικός”» λέει στην «Espresso» και ο Θανάσης Κατερινόπουλος, απόστρατος αξιωματικός, από τους πρώτους που εκπαιδεύτηκαν σε θέματα χειρισμού κρίσεων και αντιτρομοκρατίας για τις ανάγκες της ασφαλούς διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. «Εκτός από την υπόθεση του Γέρακα, αίσιο τέλος είχε και η περίπτωση ενός 25χρονου τοξικομανούς που το 2006 είχε εισβάλει στην κλινική “Κασταλία” και κρατούσε τρεις ομήρους με ένα κουζινομάχαιρο και δύο όπλα, το ένα εκ των οποίων αποδείχθηκε εκ των υστέρων πως ήταν ψεύτικο. Μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις καταφέραμε να τον πείσουμε να παραδοθεί χωρίς να ανοίξει ρουθούνι».


Σήμερα στην Ομάδα Διαχείρισης Κρίσης της ΕΛ.ΑΣ. υπηρετούν ενενήντα οχτώ αστυνομικοί, ενώ υπάρχει αγαστή συνεργασία και με τους ψυχολόγους που ανήκουν στο επιστημονικό προσωπικό της αστυνομίας. Από την αρχή έως το τέλος μιας διαδικασίας, όπως μας εξηγούν, κανένας δεν λειτουργεί από μόνος του. Υπάρχει ομάδα κάθε φορά, αποτελούμενη από δύο έως πέντε ανθρώπους ανάλογα με την περίσταση.

Για να υπάρξει αποτέλεσμα, πρέπει να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του δράστη: «Κρατάμε την ψυχραιμία μας, ακούμε αυτά που μας λέει με προσοχή και εκείνη την ώρα φτιάχνουμε το ψυχογράφημά του. Προσπαθούμε να μάθουμε πληροφορίες για τη ζωή του από τον ίδιο, χωρίς όμως να τον εξοργίσουμε. Επίσης, ακόμα κι αν ο απαγωγέας σού μιλάει στην αργκό, εσύ πρέπει πάντα να διατηρείς ένα επίπεδο και να του μιλάς με ευπρέπεια, για να μη χαθεί η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό σου. Δεν τους λες ποτέ “όχι”! Θυμάμαι σε ένα περιστατικό μάς ζητούσαν αεροπλάνο για διαφυγή. Εκεί δεν λες ούτε “ναι” ούτε “όχι”. Λες απλά “δεν μπορώ να αποφασίσω εγώ για κάτι τέτοιο, όμως θα μεταφέρω το αίτημά σου και θα σου απαντήσω”. Ο δράστης πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί να μιλήσει με άλλους παρά μόνο με τον διαπραγματευτή» μάς εξηγεί ο κ. Μπουμπουρής. Ενας ακόμα σημαντικός κανόνας, όπως λέει ο κ. Κατερινόπουλος, είναι πως «ο διαπραγματευτής δεν είναι εκεί για να μιλάει πολύ, αλλά για να ακούει».

Ομως πολλές φορές κάποια πράγματα μένουν στο επίπεδο της θεωρίας. Αλλες στιγμές είναι και θέμα τύχης και συγκυριών δευτερολέπτων που μπορεί κάτι να πάει στραβά χωρίς να καταλάβεις το γιατί. «Την άλλη φορά μάς λέγανε ότι οι απαγωγείς είναι Ρώσοι, πολιτικά διωκώμενοι, και τελικά από τη συζήτηση προέκυψε πως ήταν Αλβανοί. Ολα είναι σε ένα τεντωμένο σκοινί, είναι ρευστά. Δεν μπορείς να προβλέψεις το επόμενο βήμα». Οπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, δεν υπάρχουν κάποιοι στάνταρ κανόνες τους οποίους ακολουθείς σας τυφλοσούρτη σε όλες τις υποθέσεις. Οταν είσαι διαπραγματευτής, ζυγίζεις τις καταστάσεις και τα δεδομένα και αλλάζεις τακτική λεπτό προς λεπτό.

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&catid=1&artID=1248110

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου